Klant tegen wil en dank?

Al denk ik dat ik sterk in mijn schoenen sta, (te) vaak laat ik me toch verleiden. Zijn het niet de voetbalplaatjes dan wel de Disney of Muppet- figuren. Keer op keer ga ik als ouder mee in dat actiegeweld. En wat blijkt? Ik ben niet de enige die hier geen weerstand tegen biedt. Maar waarom? Natuurlijk, het is heerlijk om die blije kindergezichten te zien. En ik wil bewust of onbewust mijn kinderen geen buitenbeentjes laten zijn op het schoolplein. Alle goede redenen ten spijt, achteraf knaagt ’t (laten we zeggen, de letterlijke betekenis van de hamsterweken).

Zo ‘kreeg’ je bij dagblad Trouw laatst de dvd van de eerste aflevering van Frozen Planet. Doordat dit op diverse tijdstippen via de tv-reclame kenbaar was gemaakt, zat deze informatie ingebakken in het brein van zoonlief. En aangezien deze jongeman geheel verknocht is aan informatie over dieren en dus ook dit soort programma’s, werd dit ‘krijgertje’ niet vergeten. Tja, en ik had als ouder meteen een krant, was het ‘excuus’. Eerlijk gezegd kocht ik gewoon een dvd voor €2,80. Erger nog, deze aflevering is waarschijnlijk online gewoon terug te kijken.

Een zelfde situatie was er toen wij tijdens het winkelen wat wilden drinken. Met kortingsbonnen in hun handen, hadden de kinderen de La Place al uitgezocht. “Daar hebben ze zulke lekkere warme chocomel…” En al kan ik de kwaliteit van hun producten best waarderen, eenmaal binnen had ik direct spijt. Overal druk. In de rij voor een bestelling. Niet alleen wachten op een vrij tafeltje, maar zelfs om te mogen te betalen. Na deze aanslag op mijn geduld, maken wij deel uit van de gelukkigen om plaats te nemen aan één van de te kleine tafeltjes. Terwijl ik probeer te genieten van het geluk van mijn kinderen ontvang ik meerdere malen elleboogstoten van de krioelende menigte met kinderwagens en volle dienbladen waar menig scheidsrechter direct rood voor zou geven. Tja, het is als ouder zo leuk te zien dat jij je kind kan geven wat hij wil. Maar kan dat niet met warme choco in een rustigere omgeving?

Deze recente voorvallen zette mij aan het denken. Wat ben ik eigenlijk voor klant? Ik lever op dat moment natuurlijk omzet. Eenmalig of niet, voor de winkel geen probleem. En zolang mijn kinderen nog in de leeftijd zijn dat zij met dit soort acties door hun omgeving beïnvloed worden, word ik het ook. En blijf ik ‘klant’, maar wel één tegen wil en dank. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Irene Klein Bog
Projectmanager @Service Check